در تابستان سال جاری همانند سالهای گذشته، شاهد حضور مسافرین به مناطق شمالی کشور جهت برخورداری از چشم اندازها و البته خنکای طبیعت آن بوده ایم. در واقع این امر، بهانه ای بوده است تا به طبیعت شهرمان با دید دیگری بنگریم. در روزهای گرم سال مردم شهرمان همانند شهروندان دیگر شهرهای شمالی به جنگل و پارکها پناه می برند. این موضوع شاید بیش از پیش به نیاز شهرمان به گسترش هر چه بیشتر فضای سبز در سطح شهر اشاره کند. شهری که با برخورداری از موقعیت جغرافیایی ایده آل و همچنین دارا بودن اقلیمی مطبوع و با میزان رطوبت مناسب، زمینه افزایش فضای سبز را در سطح خود دارا می باشد. اگرچه این روند مسیری معکوس را در سالهای اخیر داشته است. قطع بسیاری از درختان در سطح شهر به بهانه آسیب شاخ و برگ آنها به کابلهای برق، چهره ی شهر را به اصطلاح سخت نموده است. همواره جاذبه گردشگری شهرهای شمالی، طبیعت سبز آن بوده است. شاید اگر کوهی پوشیده از جنگل در پس شهرمان نبود، می توانستیم آنرا حتی شهری کویری تصور کنیم. اگرچه بسیاری از شهرهای مناطق خشک کشور به رغم برخوردار نبودن از حداقل شرایط برای گسترش فضای سبز، توانسته اند سرانه فضای سبز خود را در حد قابل قبولی افزایش دهند.

فضای سبز در غالب پارکهای شهری (چه در مقیاس محلی و چه در مقیاس همسایه) نه تنها نیاز شهروندان را جهت گذراندن اوقات فراغت تامین می کند، بلکه نیاز روانشناختی آنان را به طبیعت (از جمله برخوردار گردیدن از منظره ای زیبا، جذب پرندگان در سطح شهر و هوایی مطبوع و پاک) برطرف خواهد نمود.

حال با تغییر سیمای ظاهری شهر و تبدیل خانه های ویلایی به آپارتمانها و بالطبع کاهش درختان و درختچه ها در منازل و حتی از بین رفتن کوچه باغها نیاز به جایگزینی فضاهای سبز در سطح شهر احساس می شود. اگرچه سازمانهای زی ربط در سالهای اخیر کوشیده اند تا با گسترش بلوارهای سبز و کاشت بوته و درختچه در کناره ی تعدادی از خیابانها، کاهش چشمگیر فضای سبز در شهر را که گاه بالاجبار انجام گردیده است جبران نمایند، لذا این امر نتوانسته است نیاز شهروندان را برطرف کند. امید که در آینده ای نزدیک شاهد شهری سرسبزتر و زیباتر باشیم.

عقیلی، کارشناس ارشد محیط زیست،عضو موسسه جهان نما

عاقبت غم انگیز حادثه جنوبی دماوند